Επίλογος Μίλτου, Γυμναστήριο (2020)

"Κι εμείς

συνεχίζουμε

να συναντιόμαστε κάθε Δευτέρα, Τετάρτη και Παρασκευή στο Γυμναστήριο

 

Τη φέρνει ο μπαμπάς της
    την πιάνω απ' τη μέση και τη βοηθάω ν' ανέβει τα σκαλιά
    φοράει.. μαύρα ρούχα
    και μαύρα γυαλιά
    και δε λέει καλημέρα σε κανέναν

Και εκεί...

στο Γυμναστήριο ζούμε

αυτό που συμβαίνει μεταξύ μας

που κάποιος θα το 'λεγε

έρωτα και.. κάποιος άλλος

έγκλημα 

 

Και ενώ θα μας ταίριαζε πιο πολύ να είμαστε

ντυμένοι σα χορευτές

εκείνη σαν λευκός κύκνος

και εγώ σαν ρόζος πρίγκηπας

Και ενώ θα μας ταίριαζε περισσότερο

να είμαστε περιτριγυρισμένοι από άλλους

κύκνους

και άλλους πρίγκηπες

Και ενώ το φως θα έπρεπε να είναι πιο μαλακό

και η μουσική της ζωής μας να είναι

ένα πιάνο

και ένα βιολί...

εμείς...

όπως και όλοι οι υπόλοιποι...

όπως και 'σεις...

είμαστε ντυμένοι με ρούχα

που μας εμποδίζουν να πετάξουμε

και να χορέψουμε αγκαλιά...

 

Παντού υπάρχουν άνθρωποι με σπασμένα φτερά

Ο φωτισμός είναι πολύ έντονος

λευκές λάμπες φθορίου

και η μουσική είναι ένα

ποπ τραγούδι

που ποτέ δε θυμάσαι ακριβώς τους στίχους...

Κι όταν φτάνει το ρεφρέν 

απλώς σιγοτραγουδάς τη μελωδία 

και κουνάς...

νωχελικά το κεφάλι σου...

στο ρυθμό."

 

Από την ταινία "Γυμναστήριο" του The Boy και της Logline, που δυστυχώς λόγω καραντίνας δε γυρίστηκε σε γυμναστήριο. Αλλά τελικά... η μαυρίλα του σκηνικού ήταν απολύτως ταιριαστή.

Την είχα δει πέρυσι το καλοκαίρι, στην πρώτη της προβολή. Διαθέσιμη για 24 ώρες, με το αντίτιμο των 3 ευρώ. 

Τα καλύτερα 3 ευρώ που έχω δώσει ποτέ μου.

Επέλεξα το Μίλτο, καθώς αυτός μίλησε στην καρδιά μου. Και τότε και ακόμα.