Empty Time

Μαζί θα κοσμογυρίζαμε ή τελος πάντων θα μπορούσαμε αν δεν ήσουν όπως είσαι γεμάτη απογοήτευση για τη ζωή και αν δεν ήμουν γεμάτος ατελείωτο ενθουσιασμό για το μοιραία πανέμορφο πρόσωπο σου Είχα ξεχάσει Πόσο όμορφη είσαι από κοντά και πόσο μέλι στάζει το στόμα σου όταν μιλάς Τα θυμήθηκα Είμαστε ανεξέλεγκτα αλλόκοτοι

Μάνα ευχαριστώ για όλα για τη θαλπωρή και τις αγκαλιές για τις φορές που έκανα λάθη και με επέπληττες και συγγνώμη που δεν πρόλαβες να με παντρέψεις όπως θα ήθελες 〰 Πατέρα ευχαριστώ για όλα για τη στήριξη και τα μαθήματα για τα πρότυπα ζωής που μου έμαθες να μην ακολουθήσω και συγγνώμη που δεν πρόλαβες να με δείς να μεγαλώνω 〰 Αδέρφια μου, φίλοι μου, και λοιποί αγαπημένοι ευχαριστώ για όλα για τους τσακωμούς μας, για τις χαρές και τις λύπες για την απεριόριστη αγάπη που μου δείχνατε τόσα χρόνια και συγγνώμη που δεν πρόλαβα να κάτσω ωσάν πουλί, μέσα στη ζεστή φωλιά σας 〰 Όσο για σένα αγάπη μου, εσύ πιότερο μου λείπεις ευχαριστώ για τα πάντα που με φρόντιζες και που νοιαζόσουν που λογομαχούσαμε και που βριζόμασταν που περάσαμε παρέα μια απερίγραπτα πανέμορφη ζωή ήσουν και θα είσαι για μένα, όλα η συντροφιά μου, η γυναίκα μου, το άλλο μου μισό και συγγνώμη... δεν πρόλαβε το φεγγάρι των ονείρων σου να καλύψει τον ήλιο της πραγματικότητάς μου 〰 Στο νεκροκρέβα...

Κάποια στιγμή μου είχες πει πως δε θες άλλα δάκρυα Το σκεφτόμουν όλη μέρα και όλη νύχτα Και τελικά σκέφτηκα πως ήθελα να μείνω δίπλα σου για να μην ξανάρθουν τέτοιες στιγμές  ~ Δε χρειαζόταν... Έκανες πολλά ήδη μου αρκούσε που ήσουν εκεί και με άκουγες ~ Ναι, μα κάποια στιγμή αυτό θα τελείωνε και δε θα ήμουν δίπλα σου με τον τρόπο που θέλω να είμαι  ~  Ή τελοσπάντων με τον τρόπο που θεωρώ ότι θα 'μουν ευτυχισμένος

"Κι εμείς συνεχίζουμε να συναντιόμαστε κάθε Δευτέρα, Τετάρτη και Παρασκευή στο Γυμναστήριο   Τη φέρνει ο μπαμπάς της     την πιάνω απ' τη μέση και τη βοηθάω ν' ανέβει τα σκαλιά     φοράει.. μαύρα ρούχα     και μαύρα γυαλιά     και δε λέει καλημέρα σε κανέναν Και εκεί... στο Γυμναστήριο ζούμε αυτό που συμβαίνει μεταξύ μας που κάποιος θα το 'λεγε έρωτα και.. κάποιος άλλος έγκλημα    Και ενώ θα μας ταίριαζε πιο πολύ να είμαστε ντυμένοι σα χορευτές εκείνη σαν λευκός κύκνος και εγώ σαν ρόζος πρίγκηπας Και ενώ θα μας ταίριαζε περισσότερο να είμαστε περιτριγυρισμένοι από άλλους κύκνους και άλλους πρίγκηπες Και ενώ το φως θα έπρεπε να είναι πιο μαλακό και η μουσική της ζωής μας να είναι ένα πιάνο και ένα βιολί... εμείς... όπως και όλοι οι υπόλοιποι... όπως και 'σεις... είμαστε ντυμένοι με ρούχα που μας εμποδίζουν να πετάξουμε και να χορέψουμε αγκαλιά...   Παντού υπάρχουν άνθρωποι με σπασμένα φτερά Ο φωτισμός είναι π...

Καλώς βρεθήκαμε. 7 χρόνια μετά. Αυτό το blog άνοιξε το 2014, μετά από μια παιδιάστικη πρωτοβουλία και μια μικρή παρακίνηση φίλων, αλλά ποτέ δεν πήρε σάρκα και οστά. Έτσι, όσες φορές σκέφτηκα να γράψω κάτι, είτε εξαφανιζόταν στις πίσω άκρες του μυαλού μου είτε απλά το ανέβαζα στο Facebook. Πρόσφατα, μετά απο την ανακάλυψη του blog φίλης, αποφάσισα να το αλλάξω αυτό. Αυτό το blog είναι αφιερωμένο σε όλους όσους ήταν, είναι και θα είναι δίπλα μου σε αυτή τη ζωή.   Για τους ξεχασμένους, ζητώ ένα μεγάλο συγγνώμη... αν δε τα ξαναπούμε σε αυτή, ελπίζω να το κάνουμε στην επόμενη. Για τους επόμενους που θα έρθουν, ελπίζω να με αγαπήσετε όπως θα σας αγαπήσω και γω. Για τους υπόλοιπους, καθήστε λίγο ακόμα... η ταινία όπου να 'ναι ξεκινάει.